21.04.2017
19:00

Miejsce
Różne miejsca

Wstęp
płatny

Kategoria
Festiwal teatralny

Pełna kultura

Kontrapunkt 2017

Kontrapunkt 2017
 Echo Newsletter  Nie przegap - zapowiedzi wydarzeń, konkursy, newsy!

Początek wiosny w Szczecinie to, niezmiennie od ponad pół wieku, teatralne święto. Po raz pięćdziesiąty drugi odbędzie się Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt.

Kwietniowy tydzień, od piątku do piątku (21–28.04.2017) szczelnie wypełni sztuka teatru i nie tylko. Mottem tegorocznej edycji jest wymowne pytanie „Kto Ty jesteś?”. Teatralną rozprawę nad tym prostym pytaniem wyznaczą trzy tropy poszukiwań pod hasłami: tożsamość, wspólnota oraz widz.

Kto ty jesteś? 
Teatralne studium tożsamości.

„Kto ty jesteś? Polak mały” - pierwszy wers wiersza Władysława Bełzy to zarazem jedno
z pierwszych pytań o tożsamość stawianych kolejnym pokoleniom. KONTRAPUNKT 2017 powraca do źródeł, kwestii podstawowych. Hasło z dziecięcego wierszyka wyznacza tematyczny kierunek tegorocznego programu festiwalu – kto ty jesteś? Polak mały? Człowiek? Widz? Teatralną rozprawę nad tym prostym pytaniem wyznaczą trzy tropy poszukiwań pod hasłami: tożsamość, wspólnota oraz widz. 

Tożsamość 
To pytanie o tożsamość człowieka – stawiane zarówno jednostce, jak i całemu gatunkowi. Pierwsze możliwe pytanie przy spotkaniu człowieka z człowiekiem, pierwszy sygnał chęci poznania i zrozumienia. Pytanie, którego wywodzą się wszystkie następne. 

Wspólnota
Pytanie z wiersza Bełzy z „Katechizmu polskiego dziecka” to pytanie o narodowość, przynależność do wspólnoty. Kto jest Polakiem, a kto nie jest? Jak określić granice tożsamości narodowych, kulturowych, etnicznych? Czy każdy Polak jest mały? Kiedy Polak dorasta? W obecnych czasach pula pytań przy tym tropie tematycznym zdaje się być szczególnie obfita.

Widz
Trzeci trop to pytanie zadane prosto do widzów - kto ty jesteś? Kim jest widz? Niemym świadkiem? Współtwórcą? Prowokatorem? Klientem? Czy widzom można ufać? Do jakiego stopnia się z nimi liczyć? Czy oczekiwania widza mają znaczenie? Dyskusja o stronach we współczesnym teatrze oraz zachodzących między nimi relacjach stanowi bazę ostatniego tropu festiwalu.

W czasach przeformułowywania się podstawowych pojęć, w momencie politycznych 
i społecznych przemian proste pytania mają wielką moc. Czy poszukiwanie odpowiedzi może pomóc w uporządkowaniu świata? Być może. Z całą pewnością można jednak stwierdzić, 
że w kwestii poszukiwań teatr ma zadanie szczególne. 

52 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2017
PROGRAM

21 kwietnia 2017 | piątek
19.00 – 01.00 | szczecińskie teatry
     Szczecińska Noc Teatrów (według osobnego repertuaru)
20.00 | Start: boisko SP 47, ul. Jagiellońska 59 | Trasa: ul. Jagiellońska – pl. Lotników – pl. Żołnierza Polskiego
     Parada „Miasto to Teatr” | Teatr Brama i przyjaciele | wstęp wolny
22.00 | plac Solidarności / Centrum Dialogu Przełomy MNS | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     Uroczystość otwarcia 52 PTMF KONTRAPUNKT
22.30 | plac Solidarności / Centrum Dialogu Przełomy MNS | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     „Silence / Cisza w Troi” | Teatr Biuro Podróży w Poznaniu 

22 kwietnia 2017 | sobota
10.00 – 22.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)

MAŁY KONTRAPUNKT | Maraton warsztatowy Stowarzyszenia Pedagogów Teatru
11.00 – 16.00 | Galeria TWORZE SIĘ! | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny
     MAŁY KONTRAPUNKT | „Teatralny plac zabaw. Laboratorium teatru cieni”  (dla dzieci od 5 lat)
11.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     MAŁY KONTRAPUNKT | „Teatralny Plac Zabaw Jana Dormana” | Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego
12.00 | Muzeum Narodowe w Szczecinie – Muzeum Sztuki Współczesnej | wstęp wolny
     „Performance – ciało w procesie”  | Warsztat otwarty Antoniego Karwowskiego
12.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
OFF KONTRAPUNKT | „(Bez)sens sieciowania – czyli: czy naprawdę jesteśmy sobie potrzebni?” | Dyskusja   
13.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     MAŁY KONTRAPUNKT | „Teatralny Plac Zabaw Jana Dormana” | Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego
14.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
     OFF KONTRAPUNKT | „Teatralny znak jakości”| Spotkanie z Adamem Ziajskim 
14.00 | Muzeum Narodowe w Szczecinie – Muzeum Sztuki Współczesnej | wstęp wolny
     „Pomiędzy / Between” | Performance Antoniego Karwowskiego 
14.30 | Zamek Książąt Pomorskich – Dziedziniec Menniczy | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     MAŁY KONTRAPUNKT | „TUWIM Julek – PARA w buch FRAZY w ruch” | Teatr Małe Mi
15.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „Ghost Dance” | Teatr Brama w Goleniowie
16.00 | Teatr Współczesny | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Reykjavík '74” | Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu | ścieżka 1
16.30 | Teatr Mały | bilety: 15 pln 
     OFF KONTRAPUNKT | „FreeDooM” | Teatr Abanoia 
18.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
     OFF KONTRAPUNKT | „Short ZOT, czyli czym właściwie się zajmujemy?” | Spotkanie performatywne 
20.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „kamica79” | Marta Grygier 
20.00 | Teatr Współczesny | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY  | „Reykjavík '74” | Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu | ścieżka 2

23 kwietnia 2017 | niedziela
10.00| Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     MAŁY KONTRAPUNKT | Śniadanie ze Stowarzyszeniem Pedagogów Teatralnych 
11.00 –15.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     MAŁY KONTRAPUNKT | „Teatr jako narzędzie edukacji i wychowania” | Seminarium 
11.00 – 16.00 | Galeria TWORZE SIĘ | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny
     MAŁY KONTRAPUNKT | „Teatralny plac zabaw. Laboratorium teatru cieni” (dla dzieci od 5 lat)
12.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
     OFF KONTRAPUNKT | „Po pierwsze: poziom! O kondycji artystycznej polskiego offu” | Dyskusja
14.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
     OFF KONTRAPUNKT | „Promocja nietak!tu − czyli jakiego pisma potrzebujemy?” 
15.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „Mijanie” | Teatr Tańca Ego Vu  
15.00 | Zamek Książąt Pomorskich – Dziedziniec Menniczy | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     MAŁY KONTRAPUNKT | „TUWIM Julek – PARA w buch FRAZY w ruch” | Teatr Małe Mi
16.30 | Opera na Zamku | bilety: 40/30 pln
     NURT GŁÓWNY | „The Turn of the Screw (Dokręcanie śruby)” | Opera na Zamku w Szczecinie 
19.30 | Teatr Lalek Pleciuga | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Piłkarze” | TR Warszawa 
21.00 | Teatr Współczesny | bilety: 25 pln
     NURT KONKURSOWY  | „moja mama leczy się u doktora oetkera” | Teatr Współczesny  w Szczecinie 
21.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „BUM” | Teatr Realistyczny

24 kwietnia 2017 | poniedziałek
15.30 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „Triodram” | Hubert Kożuchowski, Dominik Smaruj, Davit Baroyan
17.00 | Teatr Lalek Pleciuga | bilety: 30 pln
     NURT GŁÓWNY | „Po sznurku” | Wrocławski Teatr Lalek | ścieżka 2
17.00 | TRAFO Trafostacja Sztuki | bilety: 30 pln
     NURT GŁÓWNY | „Nie mów nikomu” | Adam Ziajski | ścieżka 1
18.00 | Teatr Kana | wstęp wolny
     „Casting. Pierwsze spotkanie aktor – reżyser” promocja książki Julii Popkiewicz oraz spotkanie  
     dedykowane środowiskom aktorskim 
19.30 | Teatr Lalek Pleciuga | bilety: 30 pln
     NURT GŁÓWNY | „Po sznurku” | Wrocławski Teatr Lalek | ścieżka 1
19.30 | TRAFO Trafostacja Sztuki | bilety: 30 pln
     NURT GŁÓWNY | „Nie mów nikomu” | Adam Ziajski | ścieżka 2
20.00 | Teatr Kana | wstęp wolny
     Polish Short Movies Review 

25 kwietnia 2017 | wtorek
16.15 | Teatr Polski | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Drugi spektakl” | Teatr Polski w Poznaniu | ścieżka 1
16.15 | Teatr Lalek Pleciuga  | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Zapolska Superstar” | Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu | ścieżka 2
18.00 | Opera na Zamku | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Punkt Zero: Łaskawe” | Teatr Provisorium w Lublinie  
21.00 | Teatr Polski | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Drugi spektakl” | Teatr Polski w Poznaniu | ścieżka 2
21.00 | Teatr Lalek Pleciuga | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY  | „Zapolska Superstar” | Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu | ścieżka 1

26 kwietnia 2017 | środa
16.30 | TRAFO Trafostacja Sztuki| bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Każdy dostanie to, w co wierzy” | Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera 
     w Warszawie | ścieżka 1
16.30 | Teatr Współczesny | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY  | „Biała siła, czarna pamięć” | Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki 
     w Białymstoku | ścieżka 2
20.30 | TRAFO Trafostacja Sztuki | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY | „Każdy dostanie to, w co wierzy” | Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera 
     w Warszawie | ścieżka 2
20.30 | Teatr Współczesny | bilety: 40 pln
     NURT KONKURSOWY  | „Biała siła, czarna pamięć” | Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki 
      w Białymstoku | ścieżka 1

27 kwietnia 2017 | czwartek
(na wyjazd do Berlina i Bralina obowiązują osobne bilety) 
11.00 | Wyjazd ze Szczecina
12.00 | International Art Research Location Schloss Bröllin 
     „Rewolucji 17, wspomnienia Aurelii” | Grotest Maru i goście 
20.15 | Deutsches Theater Berlin
     „Uległość / Unterwerfung” | Deutsches Theater Berlin
ok. 00.00 | Powrót do Szczecina

11.00 | Piwnica Kany | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     OFF KONTRAPUNKT | „Dyskusje performatywne” | Forum Teatrologów, warsztaty krytycznego odbioru teatru
17.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
     OFF KONTRAPUNKT | „To Face” | Teatr Krzyk  
17.00 | Muzeum Narodowe w Szczecinie – Muzeum Sztuki Współczesnej | wstęp wolny
     „Rozmowy o ciele” | Spotkanie autorskie z Anonim Karwowskim 
19.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
     OFF KONTRAPUNKT | „Long Table” | Forum Teatrologów, alternatywny model samomoderującej się dyskusji

28 kwietnia 2017 | piątek
11.00 | Piwnica Kany | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     OFF KONTRAPUNKT | „Dyskusje performatywne” | Forum Teatrologów, warsztaty krytycznego odbioru teatru
18.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln 
     OFF KONTRAPUNKT | „Projekt: Ojciec” | Teatr Kana 
20.00 | Teatr Współczesny | bilety: 70 pln
     Ogłoszenie wyników 52 PTMF Kontrapunkt 2017 
     SPEKTAKL FINALOWY | „Kuroń. Pasja wg św. Jacka” | Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera 
     w Warszawie 


52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: nurt konkursowy
Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku
„Biała siła, czarna pamięć” 

Reżyseria i opracowanie muzyczne: Piotr Ratajczak
Scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska
Adaptacja: Piotr Rowicki
Ruch sceniczny: Arkadiusz Buszko
Konsultacje autorskie: Marcin Kącki

Obsada: Justyna Godlewska-Kruczkowska, Aleksandra Maj, Bernard Bania, 
Rafał Olszewski, Paweł Pabisiak (gościnnie), Piotr Szekowski, Michał Tokaj (gościnnie).

Czas trwania:  90 minut

Punktem wyjścia do przedstawienia „Biała siła, czarna pamięć” jest książka – zbiór reportaży Marcina Kąckiego. Nie jest to jednak adaptacja, wierne przeniesienie bohaterów i sytuacji zebranych przez dziennikarza. W spektaklu inspirujemy się historiami i ludźmi. 
Nie przedstawiamy ich jeden do jednego. Uruchamiamy wyobraźnię. Tworzymy nowe osoby i nowe możliwe lub niemożliwe zdarzenia.

Książki, która nas zainspirowała nie traktujemy jako prawdy objawionej. Nikogo nie osądzamy i nie oceniamy. Przedstawiamy racje, przyglądamy się postawom i stawiamy pytania, na przykład takie, co my zrobilibyśmy wtedy? Co my powiedzielibyśmy młodemu neofaszyście malującemu na murze ten dziwny znak, o którym miejscowy prokurator napisał „symbol szczęścia”.

A może to wszystko nieprawda. Medialny spisek. Nagonka. Może Białystok to nie jest stolica antysemityzmu i kibolskich porachunków, ale naprawdę miasto pełne miłosierdzia, perła wschodu, Wersal, wielokulturowa, otwarta, zielona i przyjazna metropolia. Może tak. A może nie. W teatrze nie powinno być łatwych pytań ani tym bardziej łatwych odpowiedzi.

Zespół aktorski Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku za spektakl „Biała siła, czarna pamięć” otrzymał  pierwszą nagrodę na XVI Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu. Piotr Ratajczak został nagrodzony za reżyserię przedstawienia. Zespół twórców scenariusza spektaklu uhonorowano Nagrodą Stanisława Bieniasza. 
Z kolei jury młodzieżowe nagrodziło grupę aktorską „Białej siły, czarnej pamięci” za „najlepsze przedstawienie rzeczywistości politycznej”.

Spektakl bierze udział w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Teatr Polski w Poznaniu
„Drugi spektakl”

Reżyseria: Anna Karasińska
Współpraca dramaturgiczna: Ewelina Pankowska
Ruch sceniczny: Magdalena Ptasznik
Kostiumy: Anna Nykowska

Obsada: Agnieszka Findysz, Małgorzata Peczyńska, Monika Roszko, Katarzyna Węglicka, Mariusz Adamski,
Przemysław Chojęta, Michał Kaleta, Wojciech Kalwat, Paweł Siwiak, Wiesław Zanowicz

Czas trwania: 70 minut

Czym jest doświadczenie teatralnej wspólnoty, wspólnoty widzów i aktorów – jak uzyskać przepływ energii między sceną a publicznością? Jak sprowokować wyobraźnię widza? Od czego zależy percepcja spektaklu? Twórcy „Drugiego spektaklu” stawiają pytanie o metateatralność, na które naturalnie nie udzielą odpowiedzi.
 
– Nagroda na 7. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” 2016 r. dla Anny Karasińskiej za najlepszą reżyserię dla „Drugiego spektaklu”;
– Nagroda na XVIII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE w kategorii MŁODE INTERPRETACJE!
 
Jeszcze nigdy nie widziałem artystów poznańskiego Teatru Polskiego w takiej formie. Karasińska buduje minimalistyczne przedstawienie na precyzyjnych, drobnych gestach. Na skupieniu, zmyśle obserwacji 
i umiejętności perfekcyjnego operowania szczegółem. No i na kpinie z teatralnego snobizmu. Druga połowa „Drugiego spektaklu” to gra w wyzwania: „chcę coś poczuć", „chcę zobaczyć coś o...”. Aktorzy kolejno wchodzą między publiczność. Sytuacja stopniowo się zagęszcza, a oczekiwania stają trudne do spełnienia.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”

„Drugi spektakl” Krasińskiej jest nie tylko jej drugim spektaklem, lecz także opowieścią o „drugim spektaklu”, który w teatrze zawsze dzieje się na widowni. Karasińska, razem z zespołem aktorów na początku pokazują instruktaż "jak zachowywać się w teatrze". (...) Te krótkie i dowcipne scenki stają się w pewnym momencie niebezpieczną grą z widzami. Widać, że aktorzy w portretowaniu poszczególnych gestów zaczynają naśladować publiczność. (...) Anna Karasińska znów pokazała, że potrafi świetnie operować teatralnością i przypatrywać się mechanizmom działania sceny. Jej spektakle są skromne i bezpretensjonalne, a jednocześnie widać w nich namysł nad samym sensem uprawiania sztuki. Reżyserka razem z Magdaleną Ptasznik, odpowiedzialną za ruch sceniczny, potrafiła wydobyć z aktorów perfekcyjne rozgrywanie najdrobniejszych gestów. Każde z aktorów zaznacza swoją odrębność, a jednocześnie widać, jak potrafią się zjednoczyć jako zespół i wspólnie, bez gwiazdorstwa i szarży, pracować na finałowy efekt przedstawienia.
Stanisław Godlewski, „Gazeta Wyborcza”

Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie 
„Każdy dostanie to, w co wierzy”

Spektakl na motywach „Mistrza i Małgorzaty” Michaiła Bułhakowa

Reżyseria: Wiktor Rubin
Tekst i dramaturgia: Jolanta Janiczak
Scenografia: Mirek Kaczmarek
Kostiumy: Jolanta Janiczak, Hanna Maciąg
Muzyka: Bartosz Dziadosz (Pleq)
Światło: Marek Kozakiewicz
Video: Hanna Maciąg, Marek Kozakiewicz

Obsada: Klara Bielawka, Julia Wyszyńska, Jacek Beler, Michał Czachor, Mateusz Łasowski, Dawid Rafalski

Spektakl dla widzów dorosłych.
Czas trwania: 135 minut (bez przerwy)

Siedemdziesiąt lat po wizycie w Moskwie, Woland i jego świta z kart Mistrza i Małgorzaty Bułhakowa przenoszą się do Warszawy. Wyposażeni w nowoczesny sprzęt: kamery GoPro i drony, obserwują mieszkańców w trakcie ich codziennych zajęć, odwiedzają w pracy, zagadują w parku czy tramwaju, podziwiają ich starania i trudy. Rejestrują ich rozmowy, zbierają obrazy, spisują opinie, badają postawy wobec niecodziennych zjawisk. Wszystko po to, by  potem przy dużym okrągłym stole spotkać się z nimi osobiście i zobaczyć czy obywatele rzeczywiście bardzo się zmienili. Chcą dowiedzieć się, kim jest ten osławiony wolny człowiek, produkt młodej, bo niespełna trzydziestoletniej, demokracji. Chcą poznać jego problemy, nadzieje, postawy oraz marzenia. Interesuje ich, czy ludzie mają do siebie zaufanie? Czy wstydzą się zabierać głos? Czy nadal dręczy ich problem mieszkań? Za czym tęsknią? I czy nadal chcą opowieści o jedynej, prawdziwej, bezwzględnej miłości?
 
Siłą „Każdy dostanie to, w co wierzy” są - obok konceptu - aktorzy składający się na trupę Wolanda: Klara Bielawka jako wampiryczna bufetowa Hela, Mateusz Łasowski - kot Behemot, Michał Czachor w roli szatańskiego szefa, wreszcie Jacek Beler, jego adiutant Korowiow. Wykonawcy nawiązują kontakt z widownią
z nonszalanckim urokiem. Aktorzy Powszechnego improwizują dialogi jak rasowi stand-uperzy.
(Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza)

Czarci performans obnażający polityczne mechanizmy będzie osią starannie wyreżyserowanej demokratycznej procedury, usypiającej czujność widzów usadzonych wokół ogromnego okrągłego stołu. Michał Czachor (Woland) i Mateusz Łasowski (Behemot) z finezją i ironicznym wdziękiem grają przy nim z widownią w teatr interaktywny, nawiązują z nami kontakt, wchodzą w dialogi, świetnie improwizują - w gruncie rzeczy uwodzą, przymilają się, nawet randkują na boku. 
(Paweł Soszyński, Dwutygodnik)

Teatr Współczesny w Szczecinie
„moja mama leczy się u doktora oetkera”

Reżyseria: Wojtek Klemm
Scenografia: Magdalena Gut
Kostiumy: Julia Kornacka
Muzyka: Albrecht Ziepert
Ruch: Efrat Stempler

Obsada: Robert Gondek, Arkadiusz Buszko, Jacek Piątkowski, Barbara Lewandowska, Wojciech Sandach, Michał Lewandowski, Maria Dąbrowska

Czas trwania: 95 minut (bez przerwy)

Opowieść o zwyczajnym szaleństwie? Groteska na temat depresji? Przygotowany specjalnie dla Teatru Współczesnego tekst pilgrima / majewskiego jest próbą podjęcia ważnego tematu - choroby psychicznej, problemu często ukrywanego lub bagatelizowanego. Charakterystyczne dla teatru Wojtka Klemma rytm, muzyczność i energia nadają przedstawieniu mocną, zmysłową formę, która uwodzi i wzrusza.
 
10 powodów, dla których warto zobaczyć spektakl „moja mama leczy się u doktora oetkera”:

POWAŻNIE…: Spektakl opowiada o borykaniu się z chorobą psychiczną i o wszystkim, co się z taką walką wiąże – wyobcowaniu, mnogości głosów w głowie, strachu, samotności.
…ALE ZABAWNIE: Tekst dotyka spraw trudnych, poważnych – ale w rozrywkowym, łatwo przyswajalnym ujęciu. O niektórych problemach najlepiej opowiada się właśnie w takiej formie.
ŚWIETNIE NAPISANY TEKST: Można by uznać, że autor sam doświadczył depresji, tak trafnie odkrywa przed widzem jej nieoczywiste symptomy – agresję, natłok myśli i potrzebę ich uporządkowania. Rozkłada ten stan na części pierwsze, a jednocześnie dystansuje się do niego. To działa – wierzymy mu od początku do końca.
ZROZUMIESZ TO JAK CHCESZ: To spektakl-symbol – nie opowiada tylko o depresji, ale o różnych problemach, z którymi stykamy się skryci w czterech ścianach. Warto się im przyjrzeć, bo nie o wszystkich potrafimy tak po prostu rozmawiać.
WEJŚCIE W SKÓRĘ WARIATA: Każdy się czasem zastanawia, jak to jest naprawdę odejść od zmysłów. Na tym przedstawieniu można to poczuć na własnej skórze. Pozwalają na to specyficzne zabiegi reżyserskie. Ale spokojnie – ze spektaklu wszyscy wychodzą jakby… uzdrowieni.
DOSKONAŁA GRA ZESPOŁOWA: Czyli Gondek, Buszko, Piątkowski, Lewandowska, Lewandowski, Sandach i Dąbrowska razem na scenie – jak jeden organizm, jak niezawodny mechanizm, precyzyjni, współpracujący – naprawdę zgrany zespół.
FANTASTYCZNY RUCH SCENICZNY: Autorką choreografii jest pochodząca z Izraela, a pracująca w Berlinie tancerka Efrat Stempler. W tym spektaklu żaden ruch, żaden nerwowy tik, żaden krok nie są bez znaczenia.
MUZYKA: Albrecht Ziepert zabiera nas na koncert, na którym śpiewają między innymi Leonard Cohen, Maanam czy… Zdzisława Sośnicka z repertuarem Akademii Pana Kleksa 
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY: Dom z tektury, który można podnosić i przestawiać, kartonowe meble, czyli szarość, szarość, szarość zderzona z żywymi kolorami dzianinkowych ubrań – taki kontrastowy świat zaskoczeń czeka nas w tym przedstawieniu.
LEK NA STANY DEPRESYJNE: Za oknem szaro, „i zimno i pada i zimno i pada” – nic tylko zaszyć się pod kołdrą i w spokoju poczekać na depresję… Albo umówić się na wizytę do doktora oetkera w Teatrze Współczesnym i spojrzeć na siebie z dystansu?

Autorka: Jagoda Prześluga

TR Warszawa
„Piłkarze”

Tekst: Krzysztof Szekalski
Reżyseria: Małgorzata Wdowik
Choreografia: Marta Ziółek
reżyseria świateł, scenografia, kostiumy: Aleksandr Prowaliński
współpraca dramaturgiczna: Joanna Ostrowska 

Obsada: Wiktor Bagiński, Dobromir Dymecki, Kacper Wdowik

Czas trwania: 60 minut

Mecz piłkarski w teatrze, teatr piłkarskiego boiska - spektakl Małgorzaty Wdowik to futbol, teatr i taniec w jednym. Na scenie dwaj piłkarze ligowi: Kacper Wdowik i Wiktor Bagiński wykonują choreografię, inspirowaną elementami gry piłkarskiej oraz gestami piłkarzy z boiska. Towarzyszy im aktor Dobromir Dymecki jako narrator i wewnętrzny głos niemych bohaterów. Tekst powstał na bazie wywiadów z młodymi piłkarzami z polskich klubów o ich doświadczeniach i pracy z ciałem. Co czuje ciało, poddane presji rynku i sportowej rywalizacji? Do czego może prowadzić przekraczanie granic własnej fizyczności? Dlaczego tak istotne w naszej kulturze jest powielanie wizerunku piłkarza i nie dopuszczanie żadnych odstępstw od normy?

Artyści o projekcie: Przeprowadzaliśmy wywiady z młodymi piłkarzami, rozmawialiśmy o ich doświadczeniach i o pracy z ciałem. W piłkarskim środowisku język/sposób mówienia o ciele jest wspólny, myśli się o nim jak o maszynie, narzędziu pracy. Natomiast brakuje piłkarzom słów, kiedy padają pytania o seksualność, znaczenie koloru skóry, emocje, doświadczenie ciała poza boiskiem. Piłkarz dla większości pozostaje niemy, a jego ewentualnym narzędziem buntu staje się jego ciało. 

Małgorzata Wdowik z choreografką Martą Ziółek, fantazjując o ucieczce gwiazd sportu ze złotej klatki, ucieleśniły przy okazji i zobrazowały syntezę światów boiska i sceny. Nie w fabule, tylko w teatralnym języku.(...) Przy swoich intelektualnych i krytycznych ambicjach "Piłkarze" to atrakcyjne widowisko, niema stand-up comedy.
Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza

Obaj panowie bawią się piłką i popisują swoją sprawnością fizyczną, ale rzecz jest o sprawności językowej, 
o nazywaniu tego, co nienazwane na boisku i całym tym futbolowym świecie. O innym kolorze skóry, 
o seksualności, wyrażaniu swoich oczekiwań i potrzeb – czy też raczej nieumiejętności ich wyrażania.
 Rafał Turowski

Teatr Provisorium w Lublinie
„Punkt Zero: Łaskawe”

Scenariusz i reżyseria: Janusz Opryński
Muzyka: Rafał Rozmus
Scenografia:Jerzy Rudzki
Kostiumy: Monika Nuckowska
Wizualizacje: Aleksander Janas / kilku.com
Światło: Jan Piotr Szamryk
Dźwięk: Jarosław Rudnicki

Obsada: Eliza Borowska, Agata Góral, Jacek Brzeziński, Sławomir Grzymkowski, Artur Krajewski, Łukasz Lewandowski

Scenariusz spektaklu „Punkt Zero: Łaskawe“ powstał na podstawie fragmentów powieści Jonathana Littell’a „Łaskawe“ oraz nielicznych cytatów z dwóch powieści Wasilija Grossmana „Życie i los“ i „Wszystko płynie“.

Czas trwania: 150 minut

Odważamy się opowiedzieć historię Maxa Aue, historię kata, historię niemieckiego oficera, historię członka elitarnej grupy nazwanej „mistrzami śmierci”, który brał czynny udział 
w Zagładzie Żydów. Tak, trzeba odwagi, by opowiedzieć ten burzliwy los wykształconego Europejczyka, który uwierzył w „sens swojej pracy”. Odwaga jest także potrzebna do tego, 
by jeszcze raz próbować „mówić ze sceny” o Zagładzie. Jak mówić? Czy jest sens wracać do tego co niewyobrażalne”? Właśnie niewyobrażalne należy umieć sobie wyobrazić…  

Tekst Littell’a jest wielkim materiałem dla teatru, jego niezwykła skrupulatność faktograficzna, staranność w opisywaniu zdarzeń, pobudza wyobraźnię. Scenariusz spektaklu powstał również z inspiracji narracji Wasilija Grossmana, tak aby nie zgubić do końca perspektywy ofiary. Punkt Zero – ten pierwszy człon naszego tytułu zaczerpnęliśmy z refleksji Imre Kertésza, wygłoszonej w berlińskim Renaissance Theater: „W końcu Auschwitz nie zdarzył się w pustce, ale na gruncie zachodniej kultury i cywilizacji. W płomieniach zginęło 
to wszystko, co dotychczas uznawaliśmy za europejskie wartości, i w tym etycznym punkcie zero, w tych moralnych i duchowych ciemnościach jedynym punktem, od którego można wszystko zacząć, jest to, co ów mrok spowodowało: Holokaust”. 

I wreszcie na sam koniec odważyliśmy się dostrzec w działaniach Maxa i jego przyjaciół perfekcyjnych biurokratów, którzy w jakiś dziwny sposób przypominają współczesną korporację.

Janusz Opryński

Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu
„Reykjavík ’74”

Tekst: Marta Sokołowska
Reżyseria: Katarzyna Kalwat
Scenografia, kostiumy: Anna Tomczyńska
Asystentki scenografa: Stefania Jabłońska, Elwira Szyszka
Światło: Paulina Góral
Video: Tomek Tyndyk
Konsultacje: Jacek Godek

Obsada: Matylda Podfilipska, Jolanta Teska, Tomasz Mycan, Paweł Tchórzelski, Bartosz Woźny

Czas trwania: 90 minut

Rok 1974. W Islandii w tajemniczych okolicznościach ginie dwóch mężczyzn. Ich ciał nigdy nie odnaleziono, a w wyniku budzącego wiele kontrowersji, poszlakowego śledztwa do morderstw przyznaje się sześć młodych osób, które później wielokrotnie odwołują swoje zeznania. Po sensacyjnym procesie sąd wymierza surowe kary, w tym pierwszą w historii sądownictwa islandzkiego karę dożywocia.

Poprzez wnikliwe badania i własne śledztwo, twórcy spektaklu podejmują temat ludzkiego umysłu i pamięci, w którym fikcja i wyobrażenia mieszają się z rzeczywistością.

Reykjavík ’74 to po prostu kawał znakomitego teatru i przykład na to, że nie zawsze znakomity spektakl musi wywoływać uczycie przyjemności i zadowolenia, czasem bardzo męczy i to też jest dowodem, że teatr potrafi dobrze działać.
Joanna Ostrowska, teatralny.pl

Aktorzy dobrze wywiązali się z trudnego zadania - grają nie tylko zespół dochodzeniowy, który po latach szuka prawdy, ale na potrzeby tegoż dochodzenia wcielają się w role oskarżonych oraz prowadzących w 1974 r. śledztwo. 
Marcin Pieszczyk, Wprost

Mamy tu historię snutą między jawą a snem i otwartą formułę spektaklu. Może więc był to tylko straszny sen, który śniła Erla? A może tak, jak to bywa w nordyckich baśniach i mitologii, palce maczały w opowieści islandzkie elfy? W tym teatralnym eksperymencie to, co prawdziwe jest niewidoczne dla oczu. 
Barbara Pitak-Piaskowska, Nowa Siła Krytyczna

Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu 
„Zapolska Superstar (czyli jak przegrywać, żeby wygrać)”

Reżyseria: Aneta Groszyńska
Tekst i dramaturgia: Jan Czapliński
Scenografia i kostiumy: Tomasz Walesiak
Muzyka: Marcin Liweń
Choreografia: Katarzyna Zielonka

Obsada: Sara Celler-Jezierska, Irena Sierakowska, Joanna Łaganowska, Rafał Kosowski, 
Piotr Mokrzycki, Filip Perkowski

Czas trwania: 90 minut

Pamiętamy ją głównie jako autorkę „Moralności pani Dulskiej”, ale swoją biografią, ilością pozostawionych tekstów, talentem i skalą zainteresowań – mogłaby obdzielić kilku artystów.

Chcemy o niej opowiedzieć, bo czujemy, że wiele jej zawdzięczamy, może więcej niż Mickiewiczom, Wyspiańskim i Sienkiewiczom.  Nie opowiadała o Historii, a o historiach – 
o tym, co wspólne nam wszystkim, o prostych, życiowych sprawach, śmiesznostkach, małych tragediach.  

Przełom wieku XIX i XX nie był łatwym czasem dla kobiety, która postanowiła mieć własne zdanie. Artystka wyśmiewana, bagatelizowana, walcząc z chorobą i nędzą, parła do przodu. Swoim życiem postawiła nam niesłabnące wyzwanie – nie poddawać się. Awanturować. Walczyć o swoje. Wygrywać porażki.
 
Transmitowała głos pokrzywdzonych. Piętnowała krzywdy wyrządzone wykluczonym swojego czasu. Nie oglądała się na resztę. Traktowała wolność jako najwyższą wartość. Zapolska – Superstar.

Na podstawie biografii Gabrieli Zapolskiej tworzymy teatralny zabawny muzyczny kolaż biograficzny.   W scenerii prowincjonalnej świetlicy, stawiamy pomnik jednej z zapomnianych bohaterek, i zadajemy widzom pytanie: czy już żyjesz pełnią życia?

Można inaczej!

52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: Nurt główny / Archipelag teatru

Adam Ziajski 
„Nie mów nikomu”

Scenariusz i reżyseria: Adam Ziajski
Wideo: kolektyw WOOOM visuals
Dźwięk: Maciej Frycz, Robert Gogol
Kostiumy i scenografia: Grupa Mixer
Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Obsada: Jacek Frąckowiak, Zofia Mądra, Kazimierz Mądry, Natalia Nowak, Piotr Nowak, Dominika Mroczek - Dąbrowska, Adam Ziajski

Jestem głęboko przejęty i zawstydzony stanem językowej wspólnoty. Mam nieodparte wrażenie, że używanie słów i ich znaczeń z coraz większą intensywnością staje się narzędziem zbiorowej konfrontacji, walki wszystkich ze wszystkimi. Nie budujemy przestrzeni do spotkania w dialogu, szacunku i wzajemnym zrozumieniu. Daliśmy przyzwolenie na życie w świecie budowanym ze strachu i uprzedzeń, w świecie, w którym zawłaszczanie języka realizuje się w fakcie odbierania innym prawa do głosu.
Do realizacji spektaklu zaprosiłem osoby niesłyszące. Wśród nich jest również jedna osoba niewidoma. Na początku czułem się zawstydzony tym jak reaguję i co o nich wiem. Dzisiaj chciałbym krzyknąć: wybieram milczenie! Ale jak tu wykrzyczeć takie wyznanie?
Adam Ziajski 

Nie mów nikomu to udana próba oswojenia nas z losem ludzi wykluczonych. Ziajski twierdzi, że głuchoniemi są wykluczeni najskrajniej, bo ich izolacja polega właśnie na niemożności skutecznego porozumienia się z resztą społeczeństwa. Coś w tym jest. Bez sentymentalizmu, bez epatowania tragizmem ich losu, z czytelnym, pomysłowym uteatralnieniem ich narracji, no i z pozbawieniem nas-normalsów uprzywilejowanej pozycji dzięki prostemu „manewrowi głośnikowo-słuchawkowemu”. 
Juliusz Tyszka - teatralny.pl

Gdy patrzyłem na owacje na stojąco pomyślałem, że odkrywanie drugiego człowieka może być równie mocno poruszające jak sztuka. 
Marek Bochniarz – Gazeta Wyborcza

Wrocławski Teatr Lalek
„Po sznurku”

Scenariusz i reżyseria: Joanna Gerigk 
Scenografia: Jan Polivka 
Muzyka: Sebastian Ładyżyński 
Instrumentaliści: Julia Karpeta, Krzysztof Karpeta
Konsultacje choreograficzne: Jacek Gębura

Obsada: Józef Frymet, Tomasz Maśląkowski, Anna Zych (Gościnnie)

Czas trwania: 60 minut

W domu samotnego, starzejącego się pisarza pojawiają się niespodziewani goście: Piotr
i pani Ania – ludzie jakby nie z tego świata, obdarzeni dziecięcą radością życia
i nieograniczoną wyobraźnią. Każdy przedmiot codziennego użytku, każde słowo wypowiedziane przez bohatera może stać się dla nich inspiracją dla niezwykłej opowieści. Wciągając pisarza w swoje żywiołowe narracje, nieoczekiwanie budzą w nim nowe siły twórcze.
 
Odwołujące się do tradycji teatru przedmiotu, oparte na zaskakujących skojarzeniach
i absurdalnym poczuciu humoru przedstawienie Joanny Gerigk pobudza wyobraźnię i rozwija dziecięcą kreatywność. To próba pokazania małym widzom, jak z rzeczy codziennego użytku można stworzyć najbardziej niesamowite światy. Dzieci na widowni będą się jednak nie tylko świetnie bawić, ale też otrzymają ważną lekcję empatii i tolerancji wobec tych, którzy nie do końca wpisują się w społeczne normy.
 
Spektakl inspirowany twórczością Piotra Gęglawego – podopiecznego szczecińskiej Fundacji Pod Sukniami, propagującej sztukę naiwną, uczestnika Warsztatów Terapii Zajęciowej organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym.
 
Bardzo udana premiera dla widzów w wieku 10+, majstersztyk treści i formy. Opowieść wzruszająca, zabawna, czarująca w swojej niezwykłej prostocie – „Po sznurku” Joanny Gerigk, w reżyserii autorki, to spektakl wybitny. Stało się: Mała Scena w Lalkach prezentuje wielką sztukę.
Małgorzata Matuszewska, Gazeta Wrocławska

Najnowsza premiera Wrocławskiego Teatru Lalek, "Po sznurku" w reżyserii Joanny Gerigk, to prawdziwa perełka - zachwyca, wzrusza, zapewnia haust twórczej wolności, a przy okazji stawia pytanie oto, co jest normą, a co poza nią wykracza.
Magda Piekarska, Gazeta Wyborcza 

Joanna Gerigk stworzyła z jego prac spektakl, który zachwyci zarówno dzieci, jak i rodziców. Tej godziny spędzonej w WTL nie da się opowiedzieć, trzeba ją przeżyć. 
Dagmara Chojnacka, Polskie Radio Wrocław

Opera na Zamku w Szczecinie
„The Turn of the Screw (Dokręcanie śruby)”

Reżyseria: Natalia Babińska
Scenografia i kostiumy: Martyna Kander
Reżyseria świateł: Maciej Igielski
Projekcje multimedialne: Ewa Krasucka
Ruch sceniczny: Karol Urbański
Kierownictwo muzyczne: Jerzy Wołosiuk

Obsada: Aleksandra Wiwała, Alex Karczewski, Agata Wasik, Gosha Kowalinska, Pavlo Tolstoy, Bożena Bujnicka

Czas trwania: 135 minut (1 przerwa)

Pełen napięcia thriller operowy, oparty na noweli Henry'ego Jamesa, będący w światowym kanonie najwybitniejszych dzieł operowych XX wieku. Akcja toczy się w kryjącym ponure tajemnice domu, w wiktoriańskiej Anglii. Kolejne wydarzenia i muzyka niczym śruba wkręcają widzów coraz głębiej w poczucie niepewności i strachu.

Był to bezapelacyjnie najlepszy spektakl w tym sezonie, nie, w zasadzie od wielu sezonów, który mogliśmy zobaczyć, włączając w to renomowane sceny.
Mitteloge.de 

Ta opera jest horrorem precyzyjnym niczym proza Stephena Kinga
Rzeczpospolita
 
To naprawdę znakomity spektakl. Pod każdym względem. Ten kameralny spektakl jest jedną z najlepszych realizacji, jakie widziałam w polskich teatrach w tym sezonie.
Polityka
 
Szczecińskie Dokręcanie śruby to bardzo dobry spektakl. Piękna, ale jednocześnie tajemnicza i niepokojąca muzyka Brittena pozostaje na długo.
Więzi

52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: Spektakl finałowy

Teatr Powszechny 
„Kuroń. Pasja wg św. Jacka”

Reżyseria: Paweł Łysak
Dramaturgia: Paweł Sztarbowski
Scenografia: Robert Rumas
Kostiumy, reżyseria światła: Agata Skwarczyńska
Muzyka: Stefan Węgłowski
Układ tańca: Izabela Żak

Obsada: Aleksandra Bożek, Ewa Skibińska, Grzegorz Artman, Grzegorz Falkowski, Micharł Jarmicki, Julian Świeżewski

Czas trwania: 120 minut (bez przerwy)

Jacek Kuroń – legenda opozycji, dysydent, lewicowy polityk, działacz społeczny, współtwórca polskiej transformacji, ale też postać niesłusznie zapomniana we współczesnej debacie publicznej. Najnowsza sztuka Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk ukazuje wydarzenia z jego życia zatopione – dosłownie i w przenośni – w okrutnym, czasem zabawnym świecie nieistniejącej powieści Pasja według św. Jacka. Fakty, mity i wspomnienia dotyczące tytułowego bohatera zestawione są tu z pytaniem, jak bardzo manipulujemy dziś słowami i sposobem opowiadania o naszej wspólnej (także całkiem niedawnej) historii. Opowieść o Jacku Kuroniu nie rości sobie praw do przedstawienia biografii. Jest raczej próbą zmierzenia się z jego legendą i spuścizną; okazją do postawienia pytań o funkcjonowanie jego ideałów w dzisiejszym życiu społecznym i o cenę, jaką zapłacił, walcząc o ich zachowanie.

52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: widowisko plenerowe

Teatr Biuro Podróży
„Silence / Cisza w Troi”

Reżyseria: Paweł Szkotak
Muzyka: Wiki Nowikow
Scenografia: Teatr Biuro Podróży, Magdalena Deput, Sławomir Kuśnierz
Światło: Łukasz Jata

Obsada: Bartosz Borowski, Magdalena Dębicka, Aizah Khan, Łukasz Kowalski, Jarosław Siejkowski, Marta Strzałko, Tomasz Wrzalik, Maciej Zakrzewski/Joshua Patel.

Teatr Biuro Podróży znany ze swojego legendarnego spektaklu plenerowego  „Carmen Funebre”, pokazującego okrucieństwa wojny, po raz kolejny mierzy się z tym tematem. Wykorzystując środki teatru plenerowego: symboliczną scenografię, ogień, szczudła oraz postaci dzieci i przejmującą muzykę, opowiada o ludziach, którzy znaleźli się w zawierusze wojennej i którym pozostały już tylko marzenia o ucieczce. 

W kontekście zatrważającej rzezi i czystek dokonujących się na Bliskim Wschodzie, których rezultatem jest masowy exodus ludności w bezpieczniejsze miejsca, Teatr Biuro Podróży opowiada o losach uchodźców. Po spektaklu Carmen Funebre, dla którego inspiracją była wojna w Jugosławii, wydawało się, że we współczesnym świecie nic gorszego już stać się nie może. Jednakże rzeczywistość przerosła wyobraźnię. Jesteśmy świadkami zjawiska 
o niespotykanej skali, które wywołuje niepokój i lęk w całej Europie. Czy mamy się czego obawiać? 

Teatr Biuro Podróży przygląda się sytuacji z punktu widzenia mieszkańca oblężonego miasta, na które spadły bomby, człowieka, któremu jeszcze kilka lat temu nie przyszłoby do głowy, 
że stanie się uchodźcą. Bohaterami spektaklu są dzieci – niewinni świadkowie śmierci bliskich, ofiary tułaczki i głodu. Dla tych dzieci i ich przyszłego spokoju, spróbujmy choć na chwilę postawić się  w roli uchodźcy. 

Spektakl powstaje na zamówienie Greenwich+Docklands International Festival/London oraz Hull UK City of Culture 2017 / Freedom Festival, w koprodukcji z GDIF.

52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: OFF KONTRAPUNKT 

22 kwietnia 2017 | sobota
 12.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
 „(Bez)sens sieciowania – czyli: czy naprawdę jesteśmy sobie potrzebni?” | panel dyskusyjny
W ciągu roku działania Ogólnopolskiej OFFensywy Teatralnej pojawiało się wiele pytań. Czy marzenie o silnym i zjednoczonym ruchu offowym nie jest tylko mrzonką? Czy liderzy teatrów niezależnych potrafią znaleźć w sobie dodatkową energię, by działać na rzecz wspólnych interesów? Do czego potrzebujemy siebie nawzajem? Jakie zagrożenia stoją przed ogólnopolskimi i regionalnymi sieciami teatralnymi? Proponowany panel dyskusyjny nie da nam gotowych odpowiedzi na wszystkie te pytania. Każde spotkanie przedstawicieli teatrów offowych przybliża jednak do obrania właściwych kierunków działania i wypracowania realnych rozwiązań, usprawniających pracę teatrów offowych.

22 kwietnia 2017 g.14.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
 „Teatralny znak jakości”, Adam Ziajski | spotkanie
Festiwale teatralne stanowią naturalny krwiobieg życia kulturalnego teatru. Kondycja zespołów 
i artystów jest w znacznej mierze zależna od kondycji festiwali, w szczególności zespołów offowych. Bardzo często organizatorami festiwali są sami twórcy. Występowanie w obu tych rolach pozwala wierzyć, że interesy obu stron mogą, czy wręcz powinny, być wspólne. Dbałość o charakter festiwali oraz wyznaczanie jasno określonych praktyk postępowania przy ich organizacji wydają się być w takiej sytuacji kluczowe.
TEATRALNY ZNAK JAKOŚCI to zestaw „dobrych praktyk”, mających na celu wspieranie nowego modelu współpracy między organizatorami wydarzeń a zespołami i artystami. TEATRALNY ZNAK JAKOŚCI 
w gruncie rzeczy jest tylko i aż pretekstem do budowania branżowej platformy. Przyczynkiem do współpracy międzyfestiwalowej i ośrodkowej opartej na tworzeniu klimatu zaufania 
i odpowiedzialności społecznej artystów i organizatorów wydarzeń.

22 kwietnia 2017 g.15.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„Ghost Dance” | spektakl Teatru Brama
Taniec ducha był rytuałem będącym wyrazem głębokiego kryzysu cywilizacyjnego Indian w Ameryce Północnej pod koniec XIX wieku, gdy cywilizacja zachodnia zdominowała życie Indian. Zakazany taniec wykonywano w nadziei na Wielką Przemianę, która miała być końcem obecnego świata. 
W beznadziei czasów tańczono, wierząc, że los się odmieni. Taniec został skutecznie zabroniony, co wiązało się z haniebną eksterminacją ludności i wymarciem kolejnej kolebki cywilizacji. Spektakl jest symbolicznym przywołaniem rytuału w obronie wymierających wartości. Jest to nasz akt nadziei w czasach, gdy kolejny obrót koła historii wydaje się nie do zatrzymania. Od wielu lat rewolucja w umysłach jest strażnicą i manifestem wartości w obronie mniejszości. Wpisujemy się w mniejszość, która swój głos musi podnieść w obronie samych siebie. Spektakl inspirowany jest twórczością własną oraz Allena Ginsberga, Patti Smith, twórczością ludową wymierających cywilizacji i manifestami antykapitalistycznymi. 

22 kwietnia 2017 g.16.30 | Teatr Mały | bilety: 15 pln
„FreeDooM” | spektakl Teatru Abanoia
Nikt nie jest wolny od błędów, nawet jeśli został pomyślany jako bezbłędny. Czy ludzi stać jeszcze dzisiaj na bycie ze sobą razem do jakiegoś końca? Czy są w stanie wyrazić wprost swoje potrzeby? 
Czy są gotowi zaryzykować, okazując słabość? Czy są w stanie zaufać komukolwiek innemu niż sobie? Czy potrafią się spotkać naprawdę?
W świecie, w którym przyszło nam żyć, oprócz ludzi, funkcjonują inne, mniej lub bardziej efemeryczne byty, stworzone przez człowieka na jego lepszy obraz i jego pozorne niepodobieństwo. W założeniu są wolne od ludzkich wad, posiadając jednocześnie niezliczoną ilość zalet tych, którzy je stworzyli. Funkcjonują jak ludzie, którzy dają im początek i decydują o ich końcu. Człowiek w świecie bez Boga uzurpuje sobie boskie prawo do dawania i odbierania życia tym, którzy od niego całkowicie zależą i to tylko dlatego, że to, co zostało przez człowieka stworzone, zbyt mocno mu jego samego przypomina. 

22 kwietnia 2017 g.18.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
„Short ZOT, czyli czym właściwie się zajmujemy?” | spotkanie performatywne
Zachodniopomorska OFFensywa Teatralna to kilkudziesięciu artystów, którzy swoim zaangażowaniem zaświadczają o pasji zrodzonej z głębokiej potrzeby doświadczania i tworzenia teatru. ZOT to siedem działających aktywnie ośrodków teatralnych, sześć festiwali o charakterze ogólnopolskim i międzynarodowym. To także rozbudowane projekty edukacyjne, angażujące społeczności lokalne, grupy wykluczone, seniorów, osoby niepełnosprawne i trudną młodzież. 
To także wspólnie realizowane wydarzenia artystyczne, wspólny roczny kalendarz imprez oraz przedstawienia, które powstają z ważnego powodu i które starają się mówić „własnym głosem”.
Podczas spotkania liderzy ZOT w nietypowy i oryginalny sposób opowiedzą o tym, co to znaczy robić więcej niż własny teatr oraz odpowiedzą na pytanie, czym właściwie jest idea Zachodniopomorskiej OFFensywy Teatralnej i jak daleko sięga. 

22 kwietnia 2017 g.20.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„kamica79” | spektakl Marta Grygier
scenariusz i realizacja: Marta Grygier, Arti Grabowski
reżyseria: Arti Grabowski
występuje: Marta Grygier
reżyseria świateł i pomoc techniczna: Tomasz Grygier
konsultacja: Katarzyna Pawłowska i Artur Pałyga
produkcja: Akademia Teatru Alternatywnego, Instytut Grotowskiego, Teatr Kana, Teatr Brama
czas trwania: 50 minut

…mamy kamień milowy, młyński, węgielny, filozoficzny, celtycki, księżycowy, mydlany, piekielny, wapienny, Trzech Ćwiartek, Wskrzeszenia, litograficzny, Pomorski, Jagiełły, św. Wojciecha, z Palermo, Babi…

23 kwietnia 2017 | niedziela g.
12.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
„Po pierwsze: poziom! O kondycji artystycznej polskiego offu” | panel dyskusyjny
W rozmowach na temat teatrów offowych w Polsce w pierwszej kolejności pojawiają się hasła: zaangażowanie społeczne, działalność na rzecz wspólnot lokalnych, misja edukacyjna. Zbyt rzadko dyskutuje się o poziomie artystycznym spektakli offowych. Przyczyn tego przemilczenia jest wiele: nierozwinięta krytyka offu, uśpiona refleksja badawcza, brak oglądu całego nurtu offowego. 
Bez refleksji na temat walorów i słabości artystycznych przedstawień offowych trudno stworzyć „rynek teatralny” tego nurtu, tak potrzebny do budowania jego znaczenia. Goście zaproszeni do rozmowy będą starali się odpowiedzieć na pytanie: czy teatr offowy jest dziś równocześnie teatrem artystycznym?

23 kwietnia 2017 | g.14.00 | Akademia Sztuki w Szczecinie | wstęp wolny
„Promocja nietak!tu − czyli jakiego pisma potrzebujemy?”  | spotkanie
W ramach spotkania promocyjnego zostaną zaprezentowane trzy numery czasopisma „nietak!t” 
(w tym jeden podwójny). Cykl „Po co off?” miał na celu diagnozę obecnego stanu rozwoju teatru offowego w Polsce. Największym przedsięwzięciem związanym z cyklem było opublikowanie Mapy Teatru Offowego, opisującej teatry niezależne w piętnastu regionach Polski. Równie ważne dla redakcji są liczne wywiady i ankiety z przedstawicielami teatrów z całego kraju, które przyczyniły się do stworzenia podstaw wiedzy o offie, niezbędnych, by dalej rozwijać refleksję krytyczną na temat nurtu. Autorzy i redaktorzy zastanowią się nad tym, czy teatr offowy potrzebuje swojego osobnego periodyku i czy „nietak!t” może spełnić ich oczekiwania?

23 kwietnia 2017 | g.15.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„Mijanie” | spektakl Teatru Tańca Ego Vu
Przestrzeń, ruch i czas ewoluują wokół trzech osób, trzech mijających się osób. Każda z nich odczuwa inne mijanie, każdej towarzyszą pytania…

(…) Mijanie to historia trojga ludzi, którzy są ruchomą egzemplifikacją tego, co zaobserwowane zostało (lub czego domyślać się można) poza sceną – dlatego też można uznać ten spektakl za swoisty reportaż. Bohaterem jest everyman, którego losem kierują namiętności – których namiętnością jest los – ukrywa swoją twarz w porywach miłosnego szału, zazdrości, zimnej obojętności czy wreszcie: głębokiej nienawiści. Mimo wszystko może wydawać się, że to twarz właśnie stała się centrum zainteresowania na scenie. Oto przeczuwa się, że wśród skotłowanych kończyn niepodzielnie króluje twarz – jednakże nieczuła i nieadekwatna do emocjonalnego ładunku, który próbuje przekazać ciało. Twarz stała się swojego rodzaju korkiem, który tamuje falę uczuć (…)
Joanna Żabnica, Teatralia

23 kwietnia 2017 | g.21.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„BUM” | spektakl  Teatru Realistycznego
występują: Anna Sadowska, Katarzyna Pągowska, Ilona Paluchowska, Iwona Konecka
scenariusz i reżyseria: Zespół
teksty: Zespół, Mariusz Babicki
muzyka: grupa Alles (Marcin Regucki i Paweł Strzelec)
reżyseria świateł: Maciej Ratajczyk
wizualizacje: Piotr Magdziarz
głos: Wojciech Jaworski
czas trwania: 55 minut

To opowieść o wartościach − ich kryzysie, opustoszonych słowach pozbawionych znaczenia. O walce o wartości i o ich ciągłym zapominaniu. Czasem nieumyślnym, często jednak celowym, gdy na przeciwnej szali stają własne korzyści − społeczne uznanie, wygoda, bezpieczeństwo, święty spokój. W strachu przed rysującą się w ciemnych barwach przyszłością, w determinacji do realnego działania, w głupocie oślepiającej diagnozę teraźniejszości i analizę konsekwencji i wreszcie − w półsennej malignie, cztery bohaterki postanawiają dokonać tego, co nie do pomyślenia...
„Triodram” |spektakl Huberta Kożuchowskiego, Dominika Smaruja, Davita Saroyana
występują: Davit Baroyan, Hubert Kożuchowski, Dominik Smaruj
scenariusz i reżyseria: Katarzyna Pawłowska
premiera: 15 stycznia 2017, Republika Sztuki Tłusta Langusta
czas trwania: 60 minut

24 kwietnia 2017 | poniedziałek
 g.15.30 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„Triodram” jest kolejnym spektaklem Katarzyny Pawłowskiej po „Dextralu” (Katowice 2015), 
w którym źródłem inspiracji do napisania scenariusza były częściowo autentyczne historie uczestników projektu Akademia Teatru Alternatywnego. W spektaklu na scenie spotyka się trzech mężczyzn o zupełnie różnych osobowościach. Każdy z nich ma swoje dewiacje i swoje tęsknoty. 
Czy odważą się chociaż częściowo mówić wprost o swoim życiu intymnym w obecności publiczności?
Impulsem do powstania projektu było spotkanie trzech aktorów podczas Akademii Teatru Alternatywnego. Każdy z nich miał w zamyśle stworzenie monodramu. Pomimo różnic związanych z temperamentem, wrażliwością i osobistymi doświadczeniami połączyła ich przyjaźń oraz niecodzienny pomysł, by zawrzeć trzy odrębne monodramy w jednym spektaklu. 

27 kwietnia 2017 | czwartek g.
11.00 | Piwnica Kany | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
„Dyskusje performatywne” | Forum Teatrologów, warsztaty krytycznego odbioru teatru
Warsztaty mogą komentować wydarzenia festiwalowe lub zapoznać uczestników z konkretną problematyką z zakresu teorii teatru. Staramy się pomóc w analizie, interpretacji i ocenie konkretnych przedstawień lub bazując na teatralnych doświadczeniach uczestników, wejść w pogłębioną dyskusję o interesujących nas zjawiskach z życia teatralnego. Uczestnicy warsztatów będą mogli nie tylko dyskutować na temat obejrzanych spektakli, zaznajomić się z historią i teorią teatru współczesnego, ale przede wszystkim w atmosferze życzliwości z pomocą gier, dyskusji i technik animacyjnych rozwijać narzędzia krytyczne pomocne przy oglądaniu spektakli. 
To nie jest kolejne spotkanie z artystami po spektaklu, na którym panuje niezręczna cisza i nie jest to panel ekspertów, którzy mówią widzom, co mają myśleć i czuć. Nasza propozycja to działanie grupowe zwiększające udział publiczności w aktywnym i krytycznym odbiorze sztuki teatru. To dobra zabawa i wciągająca dyskusja.
wstęp wolny, zapisy: paula@kana.art.pl

27 kwietnia 2017 | czwartek g.17.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„To Face” | spektakl Teatru Krzyk
Pytanie o własną naturę bywa najdociekliwszym pytaniem o samego siebie. Ile potrzeba konsekwencji i determinacji, by stawić jej czoła i chociaż raz spróbować się jej przeciwstawić? Jako byty niedoskonałe wciąż się doskonalimy, by w oparach absurdu niedoskonałość ukrywać przed światem. To ukrywanie nabiera na sile, gdy wytwarzamy bardzo osobliwą relację z drugim człowiekiem. Wówczas rodzi się tęsknota, z nią kolejne pytania − gdzie się schronić i jak się chronić? Bo przecież po wielu latach zderzania się ze sobą w imię własnych przeżyć kody egzystencji znane są już tylko nam? A świat przecież jak szalony wali i tupie, byśmy oddali im to, co nasze i dyskretne. Brzuchy świata są wciąż nienasycone i głodne, a jego kły coraz ostrzejsze. Wówczas w tej zawierusze życia i śmierci pozostaje nam często tylko granica własnych możliwości i ciągłych starań o siebie. Ceną tego mogą być już tylko narodziny czegoś nowego i nienazwanego, gdzie podobieństwo rodzi się z nas dla nas.

„Long Table” | Forum Teatrologów, alternatywny model samomoderującej się dyskusji
Long Table (Długi Stół) to alternatywny model samomoderującej się dyskusji pozwalającej w sposób demokratyczny udzielić głosu wszystkim osobom, które chcą go zabrać, bez autorytarnej pozycji moderatora. Model ten, zaczerpnięty z performatywnej działalności słynnego kolektywu amerykańskiego Split Britches, sprawdzający się znakomicie w sytuacji komunikacji z większą widownią, był przez Forum Teatrologów z sukcesem wykorzystywany w sytuacjach festiwalowych i warsztatowych.

28 kwietnia 2017 | piątek g.
11.00 | Piwnica Kany | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
Forum Teatrologów to grupa aktywnych badaczy i komentatorów współczesnego teatru, to oddolna, niezależna inicjatywa, zrzeszająca młodych badaczy teatru, tańca i innych sztuk performatywnych. Na Kontrapunkcie Forum Teatrologów reprezentują: Martyna Friedla, Stanisław Godlewski, Małgorzata Jabłońska, Justyna Michalik, Zofia Smolarska.

28 kwietnia 2017 | piątek g.
18.00 | Teatr Kana | bilety: 15 pln
„Projekt: Ojciec” |spektakl Teatru Kana
(…) Konstrukcja sztuki, mimo iż tekst złożony jest z dzieł kilku autorów, jest bardzo spójna i prowadzi nas od momentu, kiedy dziecko jest jeszcze po tamtej stronie brzucha aż do chwili, kiedy patrząc na swoje już bardzo rozumne dzieci, trochę przez pryzmat własnego taty pojawiają się w oczach męskie łzy wzruszenia. Pomiędzy jest bardzo pouczająca i fantastycznie zagrana historia ojców, którzy najbardziej na świecie chcą być najlepsi dla swoich pociech.

MAŁY KONTRAPUNKT 2017
 PROGRAM

22 kwietnia 2017 | sobota
 
g.10.00 – 22.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     Maraton warsztatowy Stowarzyszenia Pedagogów Teatru
11.00 – 16.00 | Galeria TWORZE SIĘ | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny
     „Teatralny plac zabaw. Laboratorium Teatru cieni”  (dla dzieci od 5 lat)

11.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     „Teatralny Plac Zabaw Jana Dormana” | Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego
13.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     „Teatralny Plac Zabaw Jana Dormana” | Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego
14.30 | Zamek Książąt Pomorskich – Dziedziniec Menniczy | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     „TUWIM Julek – PARA w buch FRAZY w ruch” | Teatr Małe Mi

23 kwietnia 2017 | niedziela 
g.10.00| Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     Śniadanie ze Stowarzyszeniem Pedagogów Teatralnych 

11.00 –15.00 | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny (obowiązują zapisy)
     „Teatr jako narzędzie edukacji i wychowania” | Seminarium 

11.00 – 16.00 | Galeria TWORZE SIĘ | Dom Kultury 13 Muz | wstęp wolny
     „Teatralny plac zabaw. Laboratorium Teatru cieni” (dla dzieci od 5 lat)

15.00 | Zamek Książąt Pomorskich – Dziedziniec Menniczy | wstęp wolny – bezpłatne wejściówki
     „TUWIM Julek – PARA w buch FRAZY w ruch” | Teatr Małe Mi

52 PTMF KONTRAPUNKT 2017: bilety

Sprzedaż biletów on-line: www.bilety.fm
Sprzedaż stacjonarna (płatność gotówką lub kartą): Punkt Obsługi Klienta bilety.fm 
Zamek Książąt Pomorskich, ul. Korsarzy 34, Mały Dziedziniec, wejście "I"
tel. 91 886 07 21

Start sprzedaży biletów: 27 marca 2017 (Międzynarodowy Dzień Teatru), godzina 12.00

Ogólna pula miejsc: 4 500 

PAKIETY BILETÓW
Nurt konkursowy (ścieżka 1 lub 2): 305 pln
Nurt konkursowy (ścieżka 1 lub 2) + spektakl finałowy: 375 pln

SPRZEDAŻ INDYWIDUALNA
Spektakle nurtu konkursowego – sprzedaż indywidualna: 
 „Biała siła, czarna pamięć”, Teatr Dramatyczny im. A. Węgierki w Białymstoku (ścieżka 1,2): 40 pln
„Drugi spektakl”, Teatr Polski w Poznaniu (ścieżka 1,2): 40 pln
„Każdy dostanie to, w co wierzy”, Teatr Powszechny w Warszawie (ścieżka 1,2): 40 pln
„moja mama leczy się u doktora oetkera”, Teatr Współczesny w Szczecinie: 25 pln
„Piłkarze”, TR Warszawa: 40 pln
„Punkt Zero: Łaskawe”, Teatr Provisorium w Lublinie: 40 pln
„Reykjavik’74”, Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu (ścieżka 1,2): 40 pln
 „Zapolska Superstar”, Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu (ścieżka 1,2): 40 pln

Nurt główny / Archipelag teatru  
„Nie mów nikomu”, Adam Ziajski / Scena Robocza w Poznaniu (ścieżka 1,2): 30 pln
„Po sznurku”, Wrocławski Teatr Lalek (ścieżka 1,2): 30 pln
„The Turn of the Screw (Dokręcanie śruby)”, Opera na Zamku: 40 pln (I i II) / 30 pln (III miejsca)

Spektakl finałowy 
„Kuroń. Pasja wg św. Jacka”, Teatr Powszechny w Warszawie: 70pln

Berlin/Bröllin: 130 pln
(dwie pozycje repertuarowe + przejazd Szczecin - Berlin – Szczecin)

Nurt KONTRAPUNKT OFF
„Ghost Dance”, Teatr Brama, bilety: 15 pln
„FreeDooM”, Teatr Abanoia, bilety: 15 pln
„kamica79”, Marta Grygier, bilety: 15 pln
„Mijanie”, Teatr Tańca Ego Vu, bilety: 15 pln
„BUM”, Teatr Realistyczny, bilety: 15 pln
„Triodram”, Hubert Kożuchowski, Dominik Smaruj, Davit Saroyan, bilety: 15 pln
 „To Face”, Teatr Krzyk, bilety: 15 pln
„Projekt: Ojciec”, Teatr Kana, bilety: 15 pln
Karnet KONTRAPUNKT OFF (osiem spektakli nurtu): 80 pln

Szczecińska Noc Teatrów: 15pln 
Szczegółowe informacje o spektaklach Nocy Teatrów WKRÓTCE!

Kontrapunkt 2017
Różne miejsca

Różne miejsca

Różne miejsca na terenie Szczecina i okolic